نرم افزار مدیریت

ناتوانی جنسی و تاثیر عوامل روانشناختی روی آن در افراد دیابتی

مجموعه :دسته‌بندی نشده

بنظر می رسد هرگونه اختلال عضوی که با آلت تناسلی ربط پیدا می کند منجر به اختلال جنسی  و ناتوانی جنسی می شود. جالب است که مردان دیابتیک همواره برای درمان عوارض دیابت منتظر نوبتشان هستند. بنابراین در این افراد بدنبال تغییرات عضوی دراز مدت، عوامل روانی اولیه و ثانویه مهم است.ما در مجله اینترنتی پارسی وان در مورد تاثیر عوامل روانشناختی روی ناتوانی جنسی به دنبال دیابت بیشتر توضیح خواهیم داد.

 

متغیرهای اثرگذار که تولید انواع خاص از پاسخ های روانی به عدم وجود رابطه جنسی موفق می کند، عبارتند از:

 

ناتوانی جنسی

 

شخصیت فرد، فرهنگ حاکم، مسایل اجتماعی، تجربیات جنسی، مهارتهای ویژه بیمار، و عکس العمل های او به اختلاف جنسی، سواد فرد، شغل و… پاسخ های روانی منفی عموما فعالیت جنسی را تخفیف می دهد.

 

در مواردی از این بیماران وسواس، افسردگی، ترس، احساس شکست، ترس، عصبانیت، شرم و نظایر ان مشاهده شده است.

 

در افراد ناتوانی جنسی هنوز مکانیزم های روانی واقعی که باعث مشکل می شوند و اینکه چه میزان به دیابت وابسته هستند، شناخته نشده است.

 

بنظر نگارنده، هر نوع محدودیت و تقلیل اجباری در میل، نعوظ و انزال جنسی بعنوان استرس عمل کرده تولید علایم روانی نظیر افسردگی و پرخاشگری می کند.

 

تنش ها در نوع مزمن و شدید می توانند به مکانیزم های مخرب برای خود و دیگران تبدیل شوند. احساس گناه در کسانی که روابط نامشروع داشته اند و اکنون ناتوانند بسیار شایع است.

 

مردانی که شاهد توقع آمیزش توام با انرژی فراوان، و عمیق و لذت بخش و مکرر از سوی شریک جنسی هستند و اکنون به دیابت دچارند، احساس درماندگی شدید خواهند کرد.

 

نگرانی، احساس گناه و درماندگی شدید سه احساس خاص است که بدنبال عدم حل بحران ناتوانی جنسی به وجود می آید.

 

شروع ناتوانی جنسی بدنبال دیابت و بدلیل عوامل روانی معمولا بستگی به منشاء عصبی، نگرانی و افسردگی و افزایش انها دارد.

 

مهمترین نکته روانی بدنبال ناتوانی جنسی درک و برداشت مثبت یا منفی فرد از واقعه می باشد.

 

بنظر می آید آمادگی فرد قبل از بروز ناتوانی کامل جنسی جهت پذیرش مسئله و داشتن دیدگاه مثبت می تواند بسیار کارساز باشد.

 

زنان و خانواده مردان دیابتیک باید خواسته ها و توقعات خود را بسیار مختصر و دقیق بیان کنند. در صورتی که حالت تحریک، تحقیر و سایر موارد منفی مشاهده شود، در بدتر شدن وضعیت روانشناختی فرد اثر دارد.

 

در صورتی که سیکل منفی اثرات ناتوانی بر فرد، خانواده بر فرد و اجتماع و فرهنگ بر فرد دیابتیک ادامه یابد، علامت های روانی منفی به بیماری روانی تبدیل میشود.

 

ناتوانی جنسی در بیماران روانی بتدریج بوجود می اید.

 

ناتوانی جنسی

 

اثرات جدایی از خانواده، خودارضایی و داروهای روانگردان به مرور زمان اختلال را عمیتی تر می کند.

 

اینکه بتوان در آزمایشات مربوط به آلت تناسلی روی عوامل خاص و مطلقی تکیه کرد، اکنون قابل قبول نمی باشد. تشخیص علت بر اساس ترکیبی از عوامل روانشناختی و زیست شناختی می باشد که تنها در منشاء، دارای تفاوت خواهند بود.

 

عوامل جانبی نیز می توانند اثر بگذارند اما میتوان اشتراک هر دو علت با متغییرهای جانبی را در نظر گرفت مثلا فرهنگ غذایی و فرهنگ آمیزش جنسی.

 

برای یافتن عوامل عضوی موجود تست آلت تناسلی صورت می گیرد. یک مطالعه بر روی 71 بیمار دیابتی نشان داد که از 40% کسانی که به وسیله گفتگو و مصاحبه مستقیم بررسی روانشناسی شدند، ۵۵٪ عوامل آسیب روانی کافی برای ابتلا به ناتوانی جنسی را داشتند.

 

در ۹۰٪ آنها عوامل عضوی (آسیب آلت تناسلی) وجود داشت که از این عده ۷۲ ٪ با علت عروقی و ۹٪ با علت ایندوکرین (غددی و هورمونی) و ۹٪ با علت عصبی بودند.

 

تأثیر مدت ابتلا به دیابت در ناتوانی جنسی

 

ناتوانی جنسی

 

ثابت شده است که ناتوانی جنسی با زیاد شدن مدت ابتلاء به دیابت زیاد نمی شود.

 

تحقیق الن برگ نشان داد که ناتوانی جنسی در دیابتی های ۵-۰ سال، ۶۰٪ و ۵-۱۰ سال ۶۰٪ و ۱۵- ۱۰ سال ۵۰٪ می باشد.

 

یک عامل روانی بزرگ که عموما پس از ابتلاء مشاهده می شود، اضطراب است.

 

در مواردی نیز عوامل عضوی مثل نروپاتی (آسیب عصبی) و میکرو آنژیوپاتی (اسیب شریانچه ها) در طول مدت اثر دارند. در صورتی که کلیه یک فرد سالم و غیر دیابتی به یک فرد دیابتی پیوند زده شود، با نارسایی کلیه در طول2_3 سال و بدنبال اختلال عروقی مواجه خواهیم شد.

 

رابطه سن و دیابت را می توان توسط کارهای روبین توجیه کرد. او می گوید بسیاری از بیمارانی که دیابتی و ناتوان (از نظر جنسی) بودند و حتی مدت دیابت آنها کمتر از یکسال بود یعنی حدود ۵۴٪ آنها سن بین ۵۴-۵۰ ساله داشتند.

 

بنابراین می توان نتیجه گرفت که ناتوانی جنسی در دیابت (همراه با کوتاه بودن زمان ابتلاء) شاید بدلیل بالا بودن سن بیماران باشد.

 

بطور خلاصه می توان گفت که افزایش سن در کسانی که مدت زیادی مبتلا هستند نقش مھمی در ناتوانی جنسی دارد. هر قدر سن فرد در شروع بیماری بالا باشد، ناتوانی جنسی بیشتر خواهد بود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مطالب
پربیننده هفته
پربیننده ماه

خرید رپورتاژ خرید بک لینک نرم افزار مطب نرم افزار مطب نرم افزار رستوران