نرم افزار مدیریت

زمان ازدواج فرزندان و نقش والدین در این تصمیم گیری

در این مقاله در مورد نقش والدین در تصمیم گیری برای زمان ازدواج  بیشتر توضیح داده می شود.انسان موجودی است اجتماعی که نیازمند تماس و تعامل با همنوعان خود می باشد. این نیاز ممکن است در مراحل مختلف زندگی تغییر شکل پیدا کند. مثلاً جنین تا هنگامی که در رحم مادر بسر می برد نیاز به تغذیه ی مناسب و مراقبت های ویژه ای دارد و پس از آن مراقبت و امنیت جسمی و روانی از سوی والدین هم به این نیازها اضافه می شود.

زمان ازدواج

 

به تدریج این کودک به سن نوجوانی و جوانی می رسد و نیاز به داشتن مونس و همدمی غیر از پدر و مادر را احساس می کند. نیاز او به فردی است که محبتش با دیگران (والدین، محارم و دوستان) متفاوت باشد و به نوع دیگری به او ابراز علاقه کند، فردی از جنس متفاوت.

در جامعه ی امروزی، معمول است که زمان ازدواج معمولا زمانی است که: پسر بعد از اتمام سربازی یا تحصیلات و پس از اشتغال به کاری مناسب و فراهم نمودن شرایط مقدماتی و اولیه جهت ازدواج اقدام به تشکیل خانواده می کند و دختر هم معمولاً بعد از تحصیلات (در مقطع دیپلم یا بالاتر) ذهن خود را مشغول زمان ازدواج و آینده و زندگی مشترک می کند مگر در موارد استثنایی.

به عنوان مثال در برخی مناطق به علت پایبندی به یکسری باورها و تفکرات سنتی علی رغم میل باطنی فرزندان به ازدواج زود هنگام آنها می پردازند و یا در بعضی موارد با توجه به مخالفت والدین، فرزندان، زودتر از موعد مقرر و بدون در نظر گرفتن شرایط مناسب جهت امر ازدواج اعلام آمادگی می کنند که یکی از عوامل آن ممکن است بیداری جنسی پیش از موعد به دلیل دیدن، شنیدن، خواندن یا سروکار داشتن با فعالیت های جنسی باشد. در این گونه موارد دختر و پسر معمولاً خودشان یکدیگر را انتخاب می کنند.

زمان ازدواج

 

در اینجا است که مسئولیت والدین عمیق تر و حساسی تر می شود زیرا آنها می دانند که جوان ها تا زمانی که خودشان را به خوبی نشناخته اند نمی توانند همسر واقعاً مناسبی برای خود انتخاب کنند و زمان ازدواج آنها فرا نرسیده است و شکل گیری هویت تا زمانی که جوان ها به لحاظ احساسی و عاطفی از پدر و مادرشان جدا و مستقل نشده اند و به ویژگی های منحصر به فرد خود پی نبرده اند عملاً تحقق پیدا نمی کند.

معمولاً دخترها و پسرهای جوان قبل از رسیدن به اواسط دوران بیست تا سی سالگی نیازها و هدف هایشان را به طور دقیق مشخص نکرده اند و فرصتی نداشته اند که تجربه ی مستقل بودن را درک کنند.

آنها به طور جدی به این موضوع فکر نکرده اند که با چگونه فردی می خواهند ازدواج کنند و عمری را با او به سر ببرند. آنها به تجربه ی بیشتری نیاز دارند. حال، روی سخن با والدینی است که در چنین شرایطی قرار گرفته و بر سر دو راهی مانده اند.

 

توصیه هایی را برای رویارویی مناسب تر با این گونه موقعیت ها

 

زمان ازدواج

۱) هنگام مطرح شدن تصمیم ازدواج از سوی فرزندتان سعی کنید ضمن پذیرش احساسات وی و کنترل هیجانات و عواطف خود، عکس العمل آرام و مناسبی نشان دهید. در غیر این صورت احتمالاً باعث لجبازی و پافشاری وی برای انجام شدن ازدواج می شوید.

۲) با توجه به احساسات فرزندتان به سخنان او گوش فرا داده و شرایط یک ازدواج مناسب را صمیمانه و منصفانه از وی جویا شده و تجربیات خود را به طور غیرمستقیم در این مورد مطرح کنید.

۳) در صورت عدم توافق و اصرار مجدد او سعی کنید با فرد موردنظر خانوادهاش ملاقارت نموده، ضمن توضیح وضعیت خانواده و فرزندتان از آنها بخواهید که پاسخ منفی و تدریجی و آرام از سوی آنها ارئه شود.

4) در حین انجام این مراحل عندالزوم از نظریات مددکار یا مشاور متخصص بهره مند شوید.

۵) والدین محترم می توانند با طولانی تر نمودن فرآیند فعالیت های مربوط به مراحل خواستگاری، فرصت های بیشتری را برای فکر کردن و تصمیم گیری منطقی (با نظر مشاور و مددکار اجتماعی) برای فرزند و خانواده فراهم سازند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مطالب
پربیننده هفته
پربیننده ماه

خرید رپورتاژ خرید بک لینک نرم افزار مطب نرم افزار مطب نرم افزار رستوران