نرم افزار مدیریت

اقتصاد در سینمای ایران چه نقشی داشته است؟

اقتصاد در سینمای ایران چه نقشی داشته است؟برای پاسخ به این سوال ابتدا باید چگونگی ورود نگاه اقتصادی به صنعت و سینمای ایران را بررسی کرد.سینمای ایران از ابتدای پیدایش تا به امروز دستخوش تغییر و تحولات بنیادینی قرار گرفته ولی همواره یک عنصر در طول حیات این هنر صنعت پررنگ بوده و آن اقتصاد است.

سینما در آغاز با نگاهی تجاری و سرگرم کننده پا به عرصه گذاشته است . چرا که مخاطب خسته از فعالیت های روزانه که برای پر کردن اوقات فراغت به سینما می رفت و به دنبال فضایی بود تا او را برای دقایقی از گرفتاری های روزمره خلاص کند . رفته رفته با پیشرفت های تکنولوژیکی و تاثیر گذاری این هنر بر مخاطبین، ارگان های دولتی و حاکمیتی خود را به این فضا نزدیک کرده و با در اختیار گرفتن سکان هدایت آن بستری را برای ترویج دیدگاه های خود و تاثیر بر مخاطب فراهم کردند.

اما تضاد در ساختار سینمایی کشور دقیقا از همین نقطه آغاز شد چرا که تعریف آنان از سینما با تعریفی که سینماگران یا به عبارتی هنرمندان از سینما داشتند متفاوت بود. سیاست پیشگان این عرصه را از جنبه سیاسی، صنعتی و در نهایت اقتصادی مورد ارزیابی قرار می دادند و جنبه هنری و زیبایی شناختی این حرفه از نظر ایشان خیلی حائز اهمیت نبود.

در حالی که سینماگران با رهیافتی فرهنگی، هنری و اقتصادی سینما را تعریف می کردند و این تضاد در سلیقه و هدف بستری برای رقابت در تولید فیلم و جذب مخاطب بیشتر را در دوجبهه اما در یک ساختار نا مساعد فراهم کرد که در ابتدا شاید یک توفیق اجباری برای سینمای ایران محسوب می شد، اما با نفوذ عناصر مختلف در روند اکران و صدور پروانه نمایش و سانسور بسیاری از فیلمنامه ها که عمدتا محصول سوء تفاهم های غیر حرفه ای بود و همچنین سرمایه گذاری های دولتی برای تولید فیلم های خاص و گاه مخالف با سلیقه مخاطب و اضافه شدن عده ای با عنوان فیلمساز که اصولا نه دغدغه فرهنگی_ هنری داشتند و نه به واسطه علاقه شخصی به این فضا ورود پیدا کرده بودند رقابت به شیوه ای نا برابر بین سینما گران حرفه ای و عناصر غیر حرفه ای برقرار شد. چرا که بنیاد فارابی به عنوان سازمانی نیمه دولتی با تخصیص بودجه برای تولید فیلم های اصطلاحا فاخر، دست فیلمساز را باز می گذاشت تا برای به تصویر کشیدن ایده های تائید شده از همه امکانات خود استفاده کنند و در جبهه دیگر تهیه کنندگان مستقل که از ابتدا تا انتهای پروژه نگران تامین هزینه ها بودند ، به راحتی فیلم بسازند و حتی نگران گیشه آن هم نباشند.

در حالی که همین محدودیت ها و مشکلات اقتصادی که در اواسط پروژه گریبان فیلمسازان خصوصی را می گرفت ، باعث می شد بر خلاف میل باطنی مجبور به ابتذال گرایی و استفاده از بازیگران ستاره نمایی شوند تا بتوانند گیشه های عمدتا خالی سینما را فتح کنند. اینجا سوالی مطرح می شود که چرا سینمای دولتی با توجه به سرمایه فراوان با اقبال مواجه نشد؟ پاسخ روشن است. چراکه فرم ،قربانی مضمون می شد و چون مخاطب نمی توانست با آن گونه ناقص و آماتوری روایت قصه ارتباط برقرار کند ، فیلم را پس می زد. البته لازم به ذکر است که در دو طیف مستقل و دولتی فیلم هایی با درصد مخاطبین بالا ساخته شده اند که به سبب کمیت در مقایسه با میزان تولیدات ده ساله اخیر استثنا محسوب می شوند.

نکته ای که دردمندی سینمای ما را بیش از پیش نشان می دهد برخی از تولیدات فاقد ارزش والای هنری ، غیر اخلاقی و حتی در تعارض با ارزش های فرهنگی و ملی بوده که با سرمایه های دولتی که متعلق به بیت المال هستند، ساخته شده و در مراحل پایانی کار ضدیتشان با ارزش ها مشخص شده است.

این خود گویای این مدعاست که اداره ارزشیابی متر و معیار مشخصی برای تعیین خطوط قرمز سینمای کشور در دست ندارد یا تعریف و تعبیر مسوولان از ارزش های اخلاقی ، ملی و فرهنگی ،گاهی به صورت سلیقه ای و شخصی عمل می کند و این بزرگ ترین ضربه را در طول سال های اخیر به سینمای ایران وارد کرده است.

در پایان راهکاری که در شرایط کنونی می تواند به صورت یک مسکن موقتی درد های ریشه ای سینمای ما را تسکین ببخشد ، نگاهی جدید به سینما ،هنرمند و جامعه ، تخصیص فرصت ها و منابع مالی بین همه سینماگر ها ، فارغ از جدل های حزبی و سیاسی و همچنین اجازه ساخت فیلم هائی با مضامین متنوع و در ژانر های گوناگون است که به رشد کمی و کیفی سینمایی کشورکمک فراوانی خواهد کرد تا در افقی فراتر و در ارتقاع سطح فرهنگی طبقات مختلف جامعه موثر واقع شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مطالب
پربیننده هفته
پربیننده ماه

خرید رپورتاژ خرید بک لینک نرم افزار مطب هتل آپارتمان مشهد نرم افزار مطب نرم افزار رستوران