نرم افزار مدیریت

قهرمان جهان مسافر‌کشی می کند!

کلاج، ترمز، گاز، کلاج، گاز ….این یعنی با پاهای معلول هم می شود، رانندگی کرد و آدم ها را مسیر به مسیر برد و با صد تومن و دویست تومن روزی زن و بچه در آورد، حتی اگر پاهای معلولش را نتوان از زیر فرمان دید.

از هشت صبح تا 12 ظهر مسافرکشی می کند، بعد نهار و استراحت و بعد نوبت تمرین است. دو ساعتی ورزش می کند و باز دغدغه نان و کار.

دو ساعت ورزش یعنی بالای سر بردن وزنه ها باز هم با همین پاهای معلول، آنقدر در این سال ها وزنه ها را بالا و پایین برد که مدال طلای مسابقات جهانی آمریکا را گردنش انداختند، که روی سکوی اول مسابقات جهانی لیبی ایستاد و حالا شش مدال برون مرزی طلا و نقره و برنز دارد.

صمد عباسی وزنه زدن را از 22 سالگی آغاز کرد، از زمانی که دکترش به او انگیزه داد و عصایش را کنار گذاشت.

از زمانی که دکتر یادش داد نداشتن پای سالم آخر زندگی نیست و حالا او در سن 28 سالگی هم قهرمان وزنه برداری معلولان جهان است و هم در خیابان های شهر آدم ها را جابجا می کند و پول می گیرد و نان می خورد و زن و بچه اش را سیر می کند.

ولی دلش بزرگ است، زندگی اش را سخت می گذراند، سخت روزی در می آورد، سخت ورزش می کند، سخت قهرمان شده، سخت این مدال های طلایی و نقره ای را به دست آورده، اما قدر سختی کشیدن هایش را نمی دانند.

حتما نمی دانند که امروز مثل خیلی از قهرمانان و ورزشکاران دیگر مجوز وارد کردن ماشین های خارجی ندارد، خانه های ویلایی ندارد، درآمد چند میلیونی در ماه ندارد و با مسافرکشی هم خرج خانه را می دهد و هم کرایه خانه را.

و وقتی با ما از سختی ها و افتخاراتش می گوید نه ذره  ای زیاده خواهی در حرفهایش هست و نه خواسته های غیر منطقی دارد، فقط یک انتقاد دارد، اینکه به ورزشکاران و قهرمانان معلول آن طور که شایسته و در شأن آنهاست، رسیدگی نمی شود.

صمد عباسی به مناسبت روز جهانی معلولین با ایسنا حرف می زند و از درد و دل های یک قهرمان جهان می گوید، که اگرچه از پا معلول است، اما برای امرار معاش مسافر کشی می کند.

این ورزشکار معلول می گوید: ای کاش مسئولین همان اندازه که به قهرمانان سالم بها می دهند، به ورزشکاران معلول هم توجه کنند، زیرا معلولین با سختی بیشتری افتخار آفرینی می کنند.

وی از مسئولین خصوصا استاندار جدید می خواهد بیشتر به ورزشکاران و معلولین بهاء دهند و امکاناتی برای آنها فراهم کنند.

عباسی اشتغال را مهمترین دغدغه خود و سایر معلولین می داند و می گوید: اگر فکری برای شغلم بشود با فراغ خاطر می توانم به ورزش قهرمانی بپردازم.

این قهرمان جهان می گوید: به مسئولین قول می دهم اگر فکر به حال شغل و امرار معاشم شود، در بازی های پارالمپیک قهرمان شوم.

و یک حرف پایانی هم برای معلولین دیگر داشت، به آنها گوشزد کرد که معلولیت محدودیت نیست و اگر بخشی از جسم یک معلول پیش خدا مانده دلیل نمی شود، خانه نشین شود.

او می گوید: معلولیت نباید باعث شکست شود.

و یادمان باشد قول داده اگر شغل برایش دست و پا شود و دغدغه نان نداشته باشد، قهرمان می شود، با دست های خودمان قهرمانان را از ورزش کنار نگذاریم.

این که بر اساس قانون جامع معلولیت حق معلولان است که سه درصد سهم اشتغال کشور را داشته باشند، نادیده گرفته شده بماند، حداقل برای آنهایی که کمی متفاوت هستند، فکری کنیم.

آنهایی که بدون پا و دست و چشم و گوش مدال می آوردند، خیلی سالم تر از کسانی هستند که با همه توانایی ها از استعدادهاشان استفاده نمی کنند.

صمدها را خانه نشین نکنیم…

گردآوری: مجله اینترنتی پارسی وان

منبع: تابناک

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مطالب
پربیننده هفته
پربیننده ماه

خرید رپورتاژ خرید بک لینک نرم افزار مطب نرم افزار مطب نرم افزار رستوران