نرم افزار مدیریت

آشنایی با تلسکوپ کپلر

نام این فضاپیما به احترام اخترشناس آلمانی قرن هفدهم، ژوهانس کپلر انتخاب شد. تلسکوپ کپلر در تاریخ هفتم مارس 2009 به فضا پرتاب شد.

تلسکوپ کپلر به شکلی خاص طراحی شده تا بتواند بخشی از کهکشان راه شیری را مورد تجسس قرار دهد تا به این شکل بتواند سیاره هایی مشابه زمین را در منطقه قابل سکونت کهکشان کشف کرده و تعیین کند چند میلیارد ستاره از کهکشان راه شیری از چنین سیاره هایی برخوردارند؟

نورسنجی به صورت مداوم در حال کنترل درخشش 145 هزار ستاره در میدان دیدی ثابت است. اطلاعات به ثبت رسیده  توسط این نورسنج به زمین ارسال می شوند و سپس به منظور کشف نوسانات نوری که به واسطه عبور سیاره هایی از مقابل ستاره های میزبان ایجاد شده اند،  مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. تا ژانویه سال 2013، دو هزار و 740 سیاره  کاندید توسط کپلر شناسایی شدند و در همین ماه، اخترشناسان در مرکز فیزیک اخترشناسی هاروارد اسمیتسونیان از اطلاعات کپلر برای تخمین تعداد سیاره های شبه زمینی درون کهکشان راه شیری استفاده کردند: 17 میلیارد سیاره!

آشنایی با تلسکوپ کپلر

کپلر بخشی از برنامه دیسکاوری یا اکتشاف ناسا است که مراحل ساخت اولیه و راه اندازی آن به عهده لابراتوار پیشران جت یا JPL بوده است و درعین حال، مسئولیت ساخت سیستم پرواز کپلر نیز به عهده مرکز هوافضای بال بوده است. مرکز مطالعات ایمز نیز مسئولیت ساخت سیستم های زمینی، عملیات اصلی ماموریت و تجزیه و تحلیل اطلاعات را از دسامبر سال 2009 به عهده گرفته است.

مدت زمان اولیه ای که برای این ماموریت درنظر گرفته  شده بود، 3.5 سال بود اما در سال 2012 مدت زمان ماموریت تا سال 2016 تمدید شد که یکی از دلایل این تمدید، دشوار بودن پردازش و تحلیل حجم وسیعی از داده هایی بود که توسط کپلر جمع آوری شده بودند.

تلسکوپ کپلر

کپلر وزنی برابر هزار و 39 کیلوگرم دارد و دریچه دیافراگم آن 0.95 متر است.  این تلسکوپ به آینه ای 1.4 متری مجهز است که در زمان پرتاب کپلر، بزرگترین آیینه ای بود که تاکنون بر روی تلسکوپ فضایی نصب شده بود. وسعت میدان دید کپلر شعاعی برابر 12 درجه دارد که تقریبا برابر ابعاد مشت انسان است درحالی که بازو کاملا باز باشد.

آشنایی با تلسکوپ کپلر

دوربین

بخش کانونی دوربین کپلر از 42 حسگر CCD با 2200 در 1024 پیکسل تشکیل شده است، از این رو این بزرگترین دوربینی است که تاکنون به فضا پرتاب شده  و می تواند تصاویری با وضوح تصویری 95 مگاپیکسل به ثبت برساند. حسگرها هر 6 ثانیه یک بار خوانده می شوند تا از تراکم داده ها جلوگیری شود. با این همه باوجود اینکه کپلر در زمان پرتابش نسبت به تمامی دیگر ماموریت های ناسا از بالاترین میزان ثبت داده برخوردار بود، بسته های 30 دقیقه ای متشکل از تمامی 95 میلیون پیکسل به ثبت رسیده بیشتر از آن چیزی بود که بتوان آن را ذخیره کرده و به زمین بازگرداند. از این رو مرکز کنترل زمینی پیکسل های مرتبط با ستاره های مورد نظرش را از پیش انتخاب می کند که این پیکسل ها تقریبا برابر پنج درصد از کل پیکسل ها هستند. این پیکسل ها سپس فشرده شده و به همراه دیگر داده های کمکی، بر روی حافظه ای 16 گیگابایتی ذخیره می شوند.

تاریخچه کپلر

در ژانویه سال 2006، پروژه پرتاب کپلر به دلیل قطع بودجه و تحولات در ناسا، با تاخیری هشت ماهه مواجه شد. در مارچ همان سال به دلیل مشکلات مالی پروژه بار دیگر به مدت چهار ماه به تاخیر افتاد و به منظور کاهش هزینه ها و پیچیدگی تلسکوپ، تغییراتی در ساختار آن ایجاد شد.

آشنایی با تلسکوپ کپلر

در نهایت در تاریخ هفتم مارچ 2009، کپلر به همراه راکت دلتای دو از پایگاه فضایی کیپ کاناورال در فلوریدا به فضا پرتاب شد و در همان روز در موقعیت قرار گرفته و اولین تصویر خود را روز بعد به ثبت رسانید. در تاریخ 12 می 2009 مرحله راه اندازی کپلر با موفقیت به پایان رسید و این تلسکوپ جستجوی رسمی خود را برای یافتن سیاره های شبه زمینی آغاز کرد. اولین داده های علمی این تلسکوپ نیز در تاریخ 14 اکتبر همان سال به زمین ارسال شد.

در 14 جولای 2012 یکی از چرخ های واکنشی کپلر که برای تثبیت موقعیت تلسکوپ مورد استفاده قرار می گیرند، از کار افتاد و کپلر با سه چرخ به ماموریت خود ادامه داد درحالی که خطر از کار افتادن یک چرخ دیگر و پایان یافتن ماموریت او را تهدید می کرد. در 17 ژانویه سال 2013 ناسا اعلام کرد اصطکاک موجود در چرخ های واکنشی باقی مانده افزایش پیدا کرده است و از این رو کپلر برای 10 روز متوقف شد تا خود به خود ترمیم شود و در نهایت در 29 ژانویه 2013، ناسا اعلام کرد که تلسکوپ فعالیت خود را از سر گرفته است.

عملکرد کپلر

کپلر با استفاده از تکنیکی به نام تکنیک گذر می تواند سیاره ها را در مدار ستاره های فراخورشیدی شناسایی کند. زمانی که یک سیاره از برابر چهره رو به تلسکوپ ستاره میزبانش عبور کند، نور تابیده شده از ستاره را مسدود می کند که به این پدیده گذر گفته می شود. درصورتی که کپلر بتواند سه بار چنین گذری را در برابر یک ستاره مشاهده کند، موفق به کشف یک سیاره جدید شده است.

آشنایی با تلسکوپ کپلر

دانشمندان با استفاده از تغییرات در نور ستاره می توانند ابعاد سیاره را تخمین بزنند و با استفاده از فاصله زمانی میان دو گذر می توانند وسعت مدار سیاره را محاسبه کرده و درجه حرارت آن را تخمین بزنند و بر اساس این اطلاعات، میزان محتمل بودن وجود حیات بر روی سیاره مشخص خواهد شد. فرایند نظارت بر روی درخشش ستاره ها به واسطه دیافراگم 0.95 متری  کپلر انجام می گیرد که به صورت مداوم و همزمان نور 100 هزار ستاره با درخششی بالاتر از قدر 14 را در صور فلکی سیگنوس-لیرا تحت نظر دارد.

برای ردیابی سیاره ای شبه زمینی، تلسکوپ از ابزار نورسنجی قدرتمند خود برای رصد کوچکترین کاهش در درخشش ستاره ها استفاده می کند. این نورسنج می تواند کاهش یک صدم درصدی را در نور ستاره تشخیص دهد،  درست مثل اینکه میزان کاهش نور چراغ ماشین را در هنگام عبور یک مگس از برابرش، ردیابی کند. با استفاده از این تکنیک کپلر تا کنون توانسته دوهزار و 740 سیاره را کشف کند که تنها تعداد انگشت شماری از آنها در گروه سیاره هایی که احتمال می رود قابل سکونت باشند، قرار گرفته اند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مطالب
پربیننده هفته
پربیننده ماه

خرید رپورتاژ خرید بک لینک نرم افزار مطب هتل آپارتمان مشهد نرم افزار مطب نرم افزار رستوران