تبلیغات بنری
درج تبلیغات بنری
.
شرکت نرم افزار عارف رایانه ویکیوز

مطالب مرتبط با اخبار روز

نرم افزار مطب

نوشته تصادفي

تبلیغات متنی

برچسب های پرکاربرد

آرایش زیبا آرایش صورت آرایش چشم آموزش آرایش صورت آموزش آرایش چشم اس ام اس جوک جدید اس ام اس خنده دار اس ام اس سرکاری اس ام اس سرکاری باحال اس ام اس سرکاری جدید اس ام اس طنز باحال اس ام اس طنز جدید اس ام اس های جدید جوک جدید جوک خنده دار زیبایی صورت زیبایی پوست عکس آرایش چشم عکس جدید ناخن عکس مدل موی ساده عکس ناخن جدید عکسهای ناخن جدید متن طنز خنده دار مدل آرایش چشم مدل جدید ناخن مدل رنگ مو مدل موی جدید مدل ناخن جدید مراقبت از پوست پوست زیبا

ایران ارزان‌ترین اینترنت دنیا را دارد؟!

خانه » اخبار روز » عمومی » ایران ارزان‌ترین اینترنت دنیا را دارد؟!

بعد از ورود اینترنت به ایران و گسترش مویرگی این شکل از ارتباطات، ایران نیز مانند بسیاری از کشورهای دیگر درگیر موج تغییرات پیرامون یک فرهنگ جهانی شد.

بعد از ورود اینترنت به ایران و گسترش مویرگی این شکل از ارتباطات، ایران نیز مانند بسیاری از کشورهای دیگر درگیر موج تغییرات پیرامون یک فرهنگ جهانی شد.

بی شک یکی از اصلی ترین عوامل پیشرفت کشور اینترنت بوده و هست. تقریبا هیچ کسب و کاری را هم نمی توان پیدا کرد که با اقتصاد و بازار ارتباط داشته باشد و یک سر آن به اینترنت متصل نباشد.

از ده سال قبل که گسترش اینترنت خانگی درایران رواج یافت و هزینه آن در سبد هزینه خانوار جای گرفت، این موضوع مطرح شد که چرا قیمت این کالا که ذاتا باید تابعی از قیمت جهانی باشد در کشور ما با بسیاری کشورهای دیگر متفاوت است؟ گذشته از برخوردهای امنیتی ـ فرهنگی با موضوع اینترنت، پشت پرده های اقتصادی این کالای استراتژیک نکته ها و ناگفته بسیار زیادی دارد که به دلیل فنی بودن یا همان نگاه امنیتی جایی گفته نمی شود. به عنوان مثال، کسی از هزینه ها فیلترینگ یا همان پالایش اینترنت ـ که روی هزینه اینترنت خانوار سرشکن می شود ـ صحبت نمي کند در حالی که این موضوع در قانون تاکید شده است و قطعا فیلترینگ به دلایل بسیاری برای کشور ضروری است، اما مخفی نگهداشتن هزینه این موضوع ـ که در حقیقت هزینه درمان یک بیماری است ـ به درمان آن در جامعه هم کمکی مي کند؟

با این حال در پی تغییر نرخ ارز قرار بر افزایش قیمت اینترنت کاربران شده است که به دلیل اهمیت زیرساختی آن تصمیم گرفتیم از مجریان توزیع اینترنت در کشور یعنی شرکت ارتباطات زیرساخت به عنوان مجری در وزارت ارتباطات و نماینده دولت، شرکت مخابرات ایران به عنوان صاحب بزرگ ترین شبکه کابلی خانگی و فعالان بخش خصوصی دعوت کنیم تا در یک میزگرد برخی مشکلات و حاشیه های قیمت گذاری و توزیع اینترنت بررسی شود. به اين ترتيب، آقايان سلمان و خدايي از شركت ارتباطات زيرساخت، زارعيان از شركت مخابرات و نخجواني، مدير يكي از بزرگ ترين شركت هاي خصوصي ارائه خدمات اينترنت در اين ميزگرد حضور يافتند.

پیش از خواندن این متن شايد بد نباشد بدانيد اینترنت توسط شرکت ارتباطات زیرساخت از خارج کشور وارد و به شرکت های بزرگ توزیع کننده فروخته می شود و آنها نیز این اشتراک را به مصرف کنندگان و شرکت های کوچک تر می فروشند.

وضعیت بازار خرده فروشی اینترنت را در ايران چگونه ارزيابي مي كنيد؟

نخجواني: در حال حاضر 12 شرکت خصوصی مجوز ارائه خدمات اینترنت روی کابل مسی (تلفن) را دارند که یکی از آنها شرکت مخابرات ایران است. مابقی شرکت های خصوصی معروف به ندا یا همان PAP که در حال حاضر نیمی از بازار اینترنت پرسرعت در بستر کابل مسی را این 11 شرکت خصوصی دارند و نیمی از این بازار در اختیار شرکت مخابرات ایران است. از طرفی، چون خود شرکت های ندا مصرف کننده امکانات مخابراتی (کابل مسی و فضا در مراکز مخابراتی) هستند که به صورت انحصاری در اختیار شرکت مخابرات ایران است ما 40 درصد از درآمدمان را دوباره به شرکت رقیبمان یعنی مخابرات پرداخت می کنیم. با این حساب، اگرچه به لحاظ تعداد مشتری سهم بازار ما نصف به نصف است، اما سهم ريالی مخابرات در بازار 70 درصد است و 30 درصد مابقی سهم 11 شرکت خصوصی است که البته در این درآمد شرکای دیگری هم شریک هستند.

یک نهاد نظارتی هم وجود دارد به نام «سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی» که سعی مي کند از روش های مختلفی بازار را تنظیم کند. البته شورای رقابت هم الان در بازار حضور دارد و مثلا اعلام مي کند شرکت  مخابرات هر استان حق ندارد بیشتر از 10 درصد سهم بازار را داشته باشد، اما می بينیم این مصوبات عمل نمی شود و مخابرات 50 درصد تعدادی و 70 درصد درآمدی را در اختیار دارد. ضمن اين كه شرایط ارائه پهنای باند از طرف زیرساخت به ما نیز خیلی محدودیت دارد و ما باید ثابت کنیم کاربر داریم تا به ما پهنای باند بدهند.

این شرکت های خصوصی از چه زمانی وارد بازار شدند و با چه سرمایه ای؟

نخجواني: کمیسیون تنظیم مقررات آخر سال 82 وارد این بحث شد که پروانه انتقال داده ها را بدهد و این پروانه، سال 83 برای 12 شرکت خصوصی به مدت 10 سال صادر شد و همه  شرکت ها موظف شدند 20 هزار پورت نصب کنند، اما تعهدی برای فروش نداشتند. یکی از شرکت ها با اعلام رسمی از گردونه خارج شد و ماند 11 شرکت.

این شرکت های خصوصی با چه سرمایه ای وارد شدند؟ الان چقدر مشترک دارند؟

نخجوانی: عدد دقیقی نیست، اما با چیزی حدود 20 میلیارد تومان مجموع شرکت ها سال 83 وارد بازار شدند که الان تعداد مشترکان آنها چیزی حدود یک میلیون  و 500 هزار مشترک سراسر ایران است. آن هم در حدود 200 شهر و بیش از هزار مرکز مخابراتی.

وضعیت شرکت زیر ساخت در موضوع توزیع اینترنت چگونه است؟

خدایی: از سال 83 با توجه به بحث خصوصی سازی و واگذاری مخابرات به بخش خصوصی عملا بخشی از مباحث مربوط به شبکه مخابراتی کشور ـ که باید تحت حاکمیت دولت باقی بماند مثل شبکه های مادر مخابراتی کشور ـ به عهده شرکت ارتباطات زیرساخت گذاشته شد. این شرکت سال 83 تاسیس شد و موضوعات مختلفی بر عهده این شرکت به عنوان بخش حاکمیتی است که اینترنت یکی از آنهاست. واردکردن اینترنت از خارج و انتقال به تهران و شهرستان ها بخش اصلی کار ما در این زمینه است. یک بحث اصلی هم افزایش درگاه هاي بین المللی بود که قبلا با یک کابل از فجیره اینترنت وارد می شد و شاهد بودید گاهی قطعی اینترنت در کشور رخ می داد، اما امروز به چند درگاه متصل هستیم تا امنیت و کیفیت بالا برود.

ظرفیت پهنای باند و درگاه هاي بین المللی چطور است؟

سلمان: ظرفيت را در سه سال از چیزی حدود 4 گیگابيت به 64 رسانديم و الان پهنای باند از مرزهای شمالی و جنوبی کشور تامین می شود.

خدایی: در این مدت از تعداد يك درگاه بین المللی به 21 درگاه رسیده ايم و می توانم بگویم با همه کشورهای همسایه بجز پاکستان ما ارتباط داریم که بعضی ها یکی و با بعضی دیگر چند درگاه ارتباطی داریم. در مورد پاکستان هم مشکل از طرف ما نیست. ما ارتباطات مان آماده است مشکل از پاکستان است که هنوز نتوانسته مسائل داخلی خود را حل کنند.

اینترنت را به چه قيمتي و چطور از خارج می خرید؟

خدايي: ما یک شرکت عمده فروش هستیم یعنی اصلا با مشترکین هیچ ارتباط مستقیمی نداریم. اینترنت را براساس چیزی که حاکمیت بر  عهده  شرکت زیرساخت گذاشته خریداری می کنیم. خریدمان هم به  اين صورت است كه از بين پیشنهادهایی که ارائه مي شود، کمترین قیمت لب مرز را خرید می کنیم حالا ممکن است از ترکیه خریداری شود یا از کشورهای اروپایی یا امریکایی، ولی بالاخره باید روی بستر فیبر تا لب مرز ما هدایت شود، لب مرز ما این ارتباط را دریافت می کنیم و روی ارزان ترین پیشنهاد توافق می کنیم.

اصلا بازار فروش اینترنت دنیا چطور است؟ مناقصه اي در كار است يا نه؟

سلمان: براساس معاملات بین المللی است یعنی آنجا ما این اختیار را داریم که از طریق استعلام قیمت قرارداد را منعقد کنیم و طبیعی است که قراردادها یک ساله است و اگر طرف معامله ما در پایان سال مبلغ را تعدیل نکند، می رویم سراغ کسانی که بتوانیم قیمت را یک مقدار کمتر کنیم. همان طور که دوستان می دانند ما در مقطعی هر واحد اینترنت (stm1) را از 48 میلیون تومان رساندیم به 37 میلیون تومان؛ یعنی 23 درصد کاهش قیمت.

اینترنت را شما بین چند مشتری هم توزیع می کنید یا پهنای باندی که می فروشید اختصاصی است؟

ما اینترنت را یک به یک می فروشیم یعنی هیچ اشتراكي وجود ندارد. اگر 155 مگابیت وارد می کنیم دقیقا 155 مگابیت را هم واگذار می کنیم، اما شرکت های خصوصی و مخابرات می آیند به اصطلاح سهم بندی یا استفاده اشتراکی می گذارند.

قیمت خرید را نگفتید.

سلمان: عرض کردم قیمت ها برای ما متفاوت است و قاعدتا جایی هم اعلام نمی کنیم. برای این که آن کسانی که ما می خواهیم از آنها خرید کنیم نتوانندروی قیمت های ما بازی نکنند؛ یعنی یک مقدار محرمانه است.

مگر فروشنده ها بازار عمومی ندارند و قیمت هایشان شفاف نیست؟

سلمان: بازیگرهای این بازار خیلی محدودند و طبیعی است نقاطی هم که ما می توانیم این ارتباط را وارد کشور کنیم. محدود است؛ یعنی ما از مرزهای غربی و شرقی مان مثلا از عراق پهنای باند اینترنت وارد نمی کنیم ولی اگر امکانش باشد حتی ممکن است از جايي ديگر بیاوریم و به کشور عراق يا افغانستان توزیع هم بکنیم، پس فروشنده ها محدود هستند.

الان ترانزیت اطلاعات از کشور یا فروش اینترنت داریم؟

سلمان: نه، فعلا در دستور کارمان نیست.

در دستور کار نیست یا توانایی نداریم؟

سلمان: شرایط خاصی می خواهد.

چه شرایطی؟

سلمان: شرایطش این است که ما بتوانیم قیمت تمام شده مان را یک مقدار بیاوریم پایین که برای آنها هم صرف کند که بیایند و از ما خرید کنند یعنی یک مقدار باید برای آنها رقابتی اش بکنیم چون آنها هم که الان بدون اینترنت نیستند؛ دارند از مسیرهای دیگری وارد می کنند ما باید تمهیداتی در شبکه داشته باشیم که بتوانیم وارد آن بازار بشویم.

درآمد شرکت زیرساخت از اینترنت چقدر است؟

سلمان: متاسفانه من آمار درآمدی را ندارم که بدانم در بحث پهنای باند چقدر درآمد داریم، اما عرض کردم خدمت تان که ما به  عنوان یک شرکت حاکمیتی سود برایمان همه چیز نیست، اما طبیعتا نباید ضررده باشیم و به دولت ضرر بزنیم، اما چون شرکت یا ارگان دیگری مجاز به ورود اینترنت نیست ما باید بتوانیم بازار اینترنت کشور را تامین کنیم. این برای ما یک باید است.

اگر اتفاقی بیفتد یا ارز همچنان بالا برود پس قاعدتا قیمت بازهم بالا خواهد رفت؟

سلمان: بله و این طبیعی است چون ما تمام قراردادهایمان به صورت ارزی است.

حمایتی قرار نیست از این بخش انجام شود؟

سلمان: اگر حمایتی شود ما استقبال می کنیم و اگر دولت بیاید و به ما ارز مرجع بدهد مسلما ما هم قیمت را می شکنیم.

پس حمایت از کنترل قیمت اینترنت قانون نیست!

سلمان: الان دولت به ما تکلیف کرده با ارز مبادلاتی بانک مرکزی می توانیم معاملات مان را انجام دهیم.

شرکت مخابرات ایران وضعیت توزیع و درآمدی اش از اینترنت چگونه است؟

زارعیان: همان طور که دوستان اشاره کردند در حال حاضر تقریبا 50 درصد بازار اینترنت ایران در اختیار مخابرات است و حدود یک میلیون  و 400 هزار نفر مشترک داریم. همان طور که اشاره شد بیشترین استفاده از شبکه زیرساخت را در حال حاضر ما می بریم، اما اتفاقی که در حوزه تعرفه ها و صعود ارز ایجاد شده به نظر می رسد یک اتفاق تاثیرگذار در یک یا دو حوزه نیست. باید خیلی شفاف با مردم صحبت کنیم که در همه حوزه ها تاثیر گذاشته و اگر بخواهیم بگوییم که نه، حوزه ما مستثنا از این قاعده است حرف درستی نیست.

مخابرات از اینترنت درآمدی دارد؟

زارعیان: نه، الان مخابرات از اینترنت درآمدی ندارد چون قیمت تمام شده، بالا و تعداد مشترکین پایین است. هزینه ای که اینترنت را از زیر ساخت می خریم به نظر ما بالاست. یک حساب ساده کرده ایم که اگر بین 12 تا 13 میلیون مشترک اینترنت در کشور به صورت 40 درصد ما و 60 درصد شرکت های دیگر داشته باشیم می تواند بازاری باشد که در نهایت سودآور شود. موضوع فرهنگ هم برای گسترش استفاده اینترنت مهم است. برای مثال، اگر ایرانیان قبول می کردند که در ماه هزینه نصف باک بنزین یک پراید را خرج  ICT بکنند وضع مان خیلی از این بهتر بود، اما خب این فرهنگ جا نیفتاده است الان هر ایرانی به طور متوسط در ماه پنج باک بنزین مصرف مي کند که می شود 140 هزار تومان. 140 هزار تومان بنزین مصرف مي کند ولی میانگین هزینه ارتباطات و فناوری اطلاعات او کمتر از 20 هزار تومان است. در بحث افزایش تعرفه ها یا افزایش پهنای باند به نظرم این اتفاقی است که افتاده و شاید اگر دولت وضعیت قبل را کنترل نمی کرد یک سال پیش یک اتفاقی می افتاد و الان خیلی ملموس نبود. به نظرم می رسد وضع اقتصادی را از یکی دو سال پیش دولت کنترل کرد ولی الان دیگر نتوانست کنترل کند و مثلا ارزی که باید پارسال 1800 تومان می شد را همان 1200 تومان داد و امسال شد 2500 تومان. بنابراین این اتفاق افتاده و ما به عنوان کسی که با مردم سر و کار داریم از دو جهت با افزایش تعرفه شدید مواجهیم؛ یکی افزایش قيمت پهنای باند و دیگری افزایش قیمت تجهیزات است به همین لحاظ باید تعدیلی در تعرفه ها داشته باشیم.

البته اين خبر خوبی نیست، اما آن چیزی که دوستان زیرساخت محاسبه می کنند فقط پهنای باند است بنابراین شما وقتی 13 درصد افزایش تعرفه ناشی از پهنای باند دارید به همان نسبت قيمت تجهیزات افزایش پیدا کرده است. تجهیزات با دلار آزاد خرید می شود یعنی اگر دوستان با 47 درصد افزایش در هزينه پهنای باند مواجه شدند شرکت های خصوصی با حدود 70 درصد افزایش هزینه در خرید تجهیزات هم مواجه شدند.

حالا که وارد بخش دوم و افزایش تعرفه ها و مشکلات آن شدیم. این سوال را می پرسم که چرا اینترنت ما از گران ترین اینترنت های دنیاست؟

سلمان: قیمت تمام شده  اینترنت در ارتباطات برمی گردد به فراوانی اش؛ یعنی اول باید فراواني ایجاد شود تا بتواند قیمت کم شود. نکته دیگر این است که ما صددرصد هزينه پهنای باندمان ارزی است و به هیچ وجه ريالی نیست، لذا هر چقدر در داخل کشور مصرف را ببریم بالا ارز بيشتري هزينه آن مي شود. پس دغدغه اصلی ما باید این باشد که یک مقدار روی بحث شبکه ملی اطلاعات تمركز بيشتري بکنیم که چه شود که این ترافیک داخل ایران بچرخد نه این که مدام داخل پهنای باند باشد. ما حتما باید شبکه ملی اطلاعات داشته باشم.

موضوع صحبت ما اینترنت جهانی است نه اینترنت ملی. ما اطلاعات خارجی را سوال کردیم؛ یعنی چرا اینترنت ما از کشورهای همسایه هم گران تر است؟

سلمان: فکر نمی کنم این طور که شما می گویید باشد، قیمت ارتباطاتشان خیلی هم گران تر از ماست. افغانستان ارتباطاتش بیسیم است و این هزینه بالاتری دارد. از قیمت اینترنت در کشورهای همسایه اطلاعی ندارم، اما ارتباط تلفنی آنها گران است.

زارعیان: هزینه ارتباطات ایران به نسبت همه کشورهای دنیا پایین تر است حتی اگر با درآمد سرانه هم در نظر بگیرید این را قاطعانه می گویم هیچ  جای دنیا ارتباطاتش اینقدر ارزان نیست، در برآوردی که داشتیم دیدیم که تعرفه های ما از بین 190 کشور فقط از هند بالاتر است و آمدیم این  را به نسبت درآمد سرانه مقایسه کردیم با این که درآمد سرانه ما حدودا 9 برابر هند است، ولی تعرفه آنها باز پنج برابر می شود. در حوزه  تلفن ثابت به همین ترتیب در حوزه تلفن ثابت ما جز رده  سوم تعرفه ها هستیم.

الان من تنها یک انتقاد به اینترنت ایران دارم و به  نظرم باقی چیزهایش از دنیا بهتر است و این بحث محدودیت 128 كيلوبيت براي مصرف كنندگان خانگي است یعنی محدویت 128 به  نظرم تنها نقطه ضعف ما در دنیاست. من حداقل 4 ـ 5 اجلاس بین المللی که تا امروز شرکت کردم هیچ  کس بابت تعرفه از ایران انتقاد نکرده حتی دبیرکل ITU در مورد تعرفه در ملاقات خصوصی هم با مقامات ایرانی داشته از تعرفه انتقاد نکرده و انتقادش از پهنای باند بوده است. اکنون هم وقتی برخی چیزها تا ده برابر افزایش قیمت داشته رسانه ها سکوت می کنند، اما ده درصد افزایش نرخ ارتباطی را خیلی برجسته می کنند. ما معتقديم اینترنت ما گران نیست منتها در یک مرز خطر قرار دارد؛ مرز خطرمان این که افزایش تعرفه های پهنای باند را و افزایش قیمت تجهیزات و خدمات داخلی را داریم و اگر بخواهیم تعرفه را ثابت نگه داریم توسعه در کشور دچار بحران می شود. نمی شود که آب، برق و گاز چند برابر شود دستمزد کارکنان سه برابر شود ارز برای تهیه پهنای باند سه برابر شود از این طرف هزینه خرید تجهیزات سه برابر شود بعد تعرفه سابق در همان نقطه ایستادگی کند. اگر افزايش تعرفه رخ ندهد باعث توقف توسعه می شویم.

نخجوانی: یک نکته را فراموش نکنیم؛ پهنای باند، کالای بخش عمومی به حساب می آید، کالای بخش عمومی یعنی این که کالایی که یک دولت مي تواند برایش حتی سوبسید بدهد چون تمام بسترهای اقتصاد روی آن است. قرار هم نیست شرکت زیرساخت از اینترنت منفعتی کسب کند، اما اتفاقی که دارد می افتد این است که قیمت دلاری پهنای باندی که دوستان خرید می کنند سال 86 حدود 30 درصد هزينه هاي آنها را تشکیل می داد، اما الان این رقم چیزی حدود 15 درصد از کل درآمد زیر ساخت می شود. پرسش ما این است چرا باید یک دفعه تعرفه برای ما 85 درصد رشد کند؟ دوستان اشاره نمی کنند پهنای باند را آن زمان که چهار گیگ بود می خریدند 15 هزار دلار، اما الان که 64 گیگ است می خرند 3000 دلار.

اصلا فرض را بر این می گذریم که دوستان پهناي باند را با دلار 1226 تومان می خریدند و الان شده 2500 تومان. حالا طبق صحبت دوستان، آنها قبلا باند را 15 هزار دلار می خریدند كه اين مبلغ 30 درصد هزینه های زیرساخت را تشکیل می داد. پس با صددرصد افزایش قیمت دلار براي پهناي باندي كه اكنون 3000 دلار هزينه براي آنها دارد و 15 درصد هزينه هاي آنها را تشكيل مي دهد، باید افزایش قیمت فروش هم 15 درصد قیمت پهنای باند باشد و نه 85 درصد و نکته ای که دیده نمی شود هزینه های سربار است؛ یعنی اگر هزینه های آنها رشد داشته، ما هم افزایش هزینه داشته ایم، اما با برداشتن تخفیف های قبلی هزینه ما را عملا 85 درصد بالا برده اند.

نکته رنج آور دیگر هم این است که از خرداد 89 تا الان دو بار سازمان تنظیم مقررات اعلام كرده است كه ما مي توانيم از تخفيف استفاده كنيم، اما هنوز سر این موضوع مشکل داریم. حتی روزی که قرار شد این تخفیف به ما داده شود از ما تعهد محضری گرفته شد و ما در دفترخانه امضا کردیم و تعهد دادیم که چون 30 درصد هزینه تمام شده ما را قیمت پهنای باند تشکیل می دهد، حتما 6 درصد از قیمت هایمان را کاهش دهیم. می خواهم بدانم چرا این برای زیرساخت وجود ندارد؟ و اگر هزینه اش در قیمت پهنای باند 15 درصد بالا می رود، چرا باید 85 درصد رشد قیمت داشته باشد؟

حالا با این افزایش قيمت چه اتفاقی می افتد. ما در بازاری فعاليت مي كنيم که ما 11 شرکت یک بزرگ تر از خودمان را رقیب داریم که 70 درصد سهم ریالی را در اختیار دارد. خود شرکت مخابرات هم فرمودند که ما درآمد از اینترنت نداریم در صورتی که 11 شرکت دیگر در واقع درآمد دارند برای این که دارند خصوصی سرمایه گذاری می کنند، اما شرکت مخابرات از درآمدهای دیگرش هزينه و سرمایه گذاری مي کند برای همین به راحتی می تواند قیمت شکنی کند. قیمت های مخابرات در اکثر موارد 50 درصد پایین تر از قيمت هاي ماست. مثلا یک سرویس 128 کیلوبیت را دوستان با حجم دانلود هشت گیگ، ده هزار تومان ارائه مي كنند. از طرف ديگر ما می بینیم قیمت یک سرویس 128 با هشت گیگ حجم دانلود نمی تواند از 21 هزار تومان کمتر باشد، اما مخابرات این کار را مي کند و این وسط ما از بین می رویم. موارد دیگر هم هست که واقعا نگران كننده است. به عنوان مثال مشتري تماس مي گيرد و شماره شركت ما را مي خواهد. اپراتور می گوید برای ADSL می خواهید؟ با 2020 (شماره مخصوص اينترنت مخابرات)، تماس بگیرید بعد قطع مي کند. می خواهم بگویم ما یک رقیبی داریم که امکانات انحصاری مثل 118هم در اختیار دارد و در این شایط ما باید رقابت کنیم.

زارعیان: فرمایشاتی که مهندس نخجوانی می فرمایند خب قطعا مورد تایید ما نیست. PAPها جاهایی وارد شدند که سودآور است. همین شرکت محترم جایی سفره اش را پهن کرده که الحمدالله همه چیز هست؛ البته کارشان منطقی هم است، یعنی نباید جایی بروند که سودآور نیست؛ این را هم در نظر داشته باشید که ما 70 درصد امکانات را در جاهایی بردیم که هیچ شرکتی حاضر نيست آنجا برود.

چند درصد مشترکان مخابرات در جاهایی است که هیچ شرکت دیگری حضور ندارد؟

زارعیان: آنچه مسلم است این است که ما حداقل در 5 / 2 برابر شهرهایی حضور داریم که papها نیستند و معمولا شهرهایی هم هست كه امکانات و مشترکان خاصی ندارند، خود دوستان هم می دانند، اما موضوع اصلی این است که ما معتقديم یک اتفاق باید در تعرفه گذاری حوزه فناوری اطلاعات بیفتد. مهندس نخجوانی نکته خوبی را اشاره کردند که زیرساخت 15 درصد از درآمدش را خرج خرید پهنای باند مي کند، اما اینجا که با افزایش روبه رو شده است 85 درصد افزایش را شاهدیم. ما یک پیشنهاد داریم که پیشنهاد بدی هم برای شرکت زیرساخت نیست. پیشنهاد ما این است که حالا که خرید پهنای باند اینقدر دشوار است خوب زیرساخت نخرد و اجازه بدهد خود شرکت های خصوصی پهنای باند را بخرند از نظر قانونی و حقوقی هم محدودیتی وجود ندارد. باید روی این کار شود که انحصار در ورود پهنای باند کشور شکسته شود و اگر این انحصار شکسته شود ما می توانیم امیدوار باشیم که تعرفه ها کاهش پیدا کند در غیر این صورت چنین وضعیتی حادث نخواهد شد، برای این که شبکه ای مثل زیرساخت با چند هزار نفر كارمند بايد در روش های خودش تغییر رویه بدهد.

سلمان: البته این که آمده اند و ورود اينترنت به كشور را گذاشته اند در انحصار حاکمیت به این خاطر نبوده که حاکمیت سودی از این قضیه ببرد. علت این انحصار خیرو صلاح کشور بوده است. از دور به نظر بازار پرسودی به نظر می آید، اما اگر این اختیار به بخش خصوصی هم داده شود ممکن است اتفاقی که برای ما می افتد برای بخش خصوصی هم بی افتد.

قانون وارد کردن اینترنت را انحصاری کرده یا توزیع آن را؟

سلمان: به تشخیص نظام هم توزیع و هم وارد کردن در اختیار شركت ارتباطات زيرساخت است.

 نخجوانی: ببينيد مساله افزايش قيمت دلار نيست، بحث این است که شما لب مرز پهناي باند را 3000 دلار می خرید که ريالی آن  7 ـ 8 میلیون تومان می شود و در تهران آن را 55 میلیون تومان تحویل می دهید که حالا اين افزايش قيمت سرسام آور از مرز يا ناشي سودخواهي بسيار شديد است یا هزینه های سربار. اگر هزینه سربار است این سوال پیش می آید که چرا از آن سوی دنیا تا لب مرز  3000 دلار می آید و از آنجا تا تهران حدود 20 هزار دلار هزینه انتقال دارد؟ یا سود من خیلی بزرگ است یا ساختار دولتی آنقدر بزرگ است که هزینه ها این گونه است.

خدایی: شما اشتباه محاسبه می کنید؛ در جایگاه زیرساخت می نشینید و حساب و کتاب می کنید. این سربار از طرف شما چقدر است چطور محاسبه می کنید؟ ببینید این پهنای باندی که لب مرز خریداری می شود، بالاخره یک هزینه انتقال به تهران دارد و یک هزینه انتقال از تهران به استان ها. هزینه نگه داری دارد هزینه حامل های انرژی را دارد هزینه تبدیل نرخ ارز به ريال را داریم و کلی هزینه های دیگر، همه اینها موثر هستند در این بحث. شما فقط دو، سه آیتم را جدا، بعد محاسبه می کنید. حالا این عددی هم که می فرمایید من نمی دانم به چه شکل محاسبه شده، فکر نمی کنم اصلا اعداد مثل آن 85 درصد مورد قبول ما باشد.

پس دلیل این هزینه بالا چیست؟

سلمان: فرمایش آقای مهندس برمی گردد به یک فناوری جدید (stm64) که هنوز جذب شبکه نشده است و اگر جذب شود مگر چند درصد شبکه می شود! ببینید ما قراردادهای طولانی مدت داریم قراردادهای پانزده ساله هم داریم که با نرخ قبلی است.

ولي در مرحله قبل فرمودید قراردادهاي كوتاه مدت داريد و اولويت هم با عرضه كنندگاني است كه هزينه كمتري مطالبه كنند.

سلمان: قرارداد یک ساله داریم، پانزده ساله هم داریم. ایجاد یک خط اصلی در کشور به این سادگی نیست. وقتی آن قیمت را که هنوز مورد تایید نیست، در نظر می گیریم ممکن است شک و شبهه به وجود بیایید، ضمن آن که گرانی تجهیزات را هم داریم.

زمانی که آمدیم 23 درصد کاهش هزينه پهناي باند دادیم و از 5 / 48 میلیون به 5 / 37 میلیون رسید، این تخفیف را به شرطی داده ایم که بحث 20 درصد منتفی شود (بعضي از PAP ها درخواست كرده بودند كه هزينه پهناي باند 20 درصد ديگر هم كاهش پيدا كند) یعنی دیگر برای همه یک قیمت باشد، اما متاسفانه این جابه جا شدن نرخ ارز، قدرت مانور را از ما گرفت؛ یعنی اگر با همان دید 48 میلیون می خواستیم حساب بکنیم الان اینترنت چیزی حدود 80 میلیون تومان می شد. دوستان می فرمایند از 37 میلیون 20 درصد هم پایین تر بيايد که می شود 29 میلیون که این طور نمی شود.

دولت واقعا دنبال سود نیست؟

خدایی: ما سود را در حدی که هزینه های خودمان و بحث گسترش شبکه اکتفا مي کند، كسب مي كنيم؛ غیر از این هم نيازي نداريم، چون ما یک ارگان دولتی هستیم و نباید دنبال سود باشیم.

ولي به نظر مي رسد كه كسب سود براي دولت خيلي مهم است.

خدایی: از این منظر نباید نگاه کنید. ما داريم پهنای باند را با دلار می خریم كه قبلا با نرخ مرجع محاسبه می شد و حالا دولت به ما می گوید مبادلاتی حساب کن. وقتی این اتفاق می افتد طبيعي است كه ما متضرر می شویم، پس حداقل باید یک افزایشی داشته باشيم که متضرر نشويم. اين به معناي آن نيست كه ما به دنبال كسب سود هستيم.

زارعیان: ما سال ها دولتی بودیم، مشکلات زیر ساخت را می دانیم. یک پیشنهاد و دو پرسش دارم. پیشنهاد این که شركت زيرساخت جایی که برایش سود ندارد، رها کند و كار را واگذار کند به بخش خصوصی و مانند تلفن که به خصوصی واگذار شد. هم حاکمیت را نگه دارد و هم سهمش را نقد دریافت کند. پیشنهاد واضح و روشن است که مشکل قانونی هم ندارد.

دو سوال هم به عنوان مخابرات از سازمان تنظیم مقررات داریم که حالا شاید زیرساخت هم بتواند پاسخ دهد. اول اين  كه چرا سازمان تنظیم مقررات اخیرا قیمت خرده فروشی پهناي باند برای شركت زیرساخت اعلام کرده است؟ مگر قرار است شرکت ارتباطات زیرساخت در آینده وارد واگذاری پهنای باندهای 64 و به 128 بشود؟ این برای ما جای تعجب بود. به نظر می رسد رابطه دولت به دولت خیلی صمیمی شده است و هرچه بخواهد به آنها می دهد و از این طرف دولت با بخش خصوصی این رابطه را ندارد.

سوال دوم آن که آیا زیرساخت نمی خواهد بین کسی که عمده خرید مي کند با کسی که کم خرید مي کند، تفاوت قائل شود؟ این را می خواهیم بررسی کنند که آیا نباید تفاوت بین ما وجود داشته باشد؟

جناب سلمان نکته ای برای پاسخ دارید؟

سلمان: مخابرات ایران هفته قبل تاسیس نشده است که بیاید 200 عدد اس تی ام بخرد و ما تخفیف بدهیم. تخفیف دادن شرکت زیرساخت یعنی بخشیدن از بیت المال که شرایط و قوانینی دارد و کار ساده ای نیست. ضمنا پاسخ شبهه ای را هم که در مورد تعرفه برای آقای زارعیان ایجاد شده خدمتتان عرض می کنم. زیرساخت نمی خواهد وارد خرده فروشی شود. علاوه بر اين تجهیزاتمان هم الان به ما اجازه نمی دهد و برای ما صرف ندارد.

پس سازمان بی دلیل برای زیرساخت تعرفه مشخص مي كند؟

سلمان: ما اصلا اجازه نداریم به مشترکان سرویس بدهیم.

موضوع آخر کیفیت اینترنت فعلی است؛ چرا همین اینترنت با محدودیت 128 کیلوبیت هم بی کفیت است؟

سلمان: ابتدای صحبت گفتم که ما پهنای باند را یک به یک توزیع می کنیم؛ یعنی ما هیچ تقسيمي روی پهنای باند نداریم و هر چه می خریم بدون محدودیت واگذار می کنیم. حالا اين كه چه اتفاقی می افتد كه این خط می آید در شرکت ها و اگر خیلی که با انصاف باشند یک به هشت تقسیم می کنند، علتش را من نمي دانم.

نخجوانی: درست است ما پهناي باند را يك به يك از شركت زيرساخت دريافت مي كنيم؛ ولی با چه کیفیتی؟ کیفیت همه جا یکسان نیست. از طرفی آنقدر بحث رقابت جدی است که اکثر شرکت ها بیشتر از قرارداد هم عرضه می کنند تا مشتری راضی باشد، اگر سرویس 128 گرفتید گاهی تا دو برابر هم به شما دسترسی می دهند، موضوع دیگری هم وجود دارد که مشتری از طريق vpn وارد مي شود که کلا از اختیار ما خارج است و سرعتش افت مي کند و این را از چشم ما می بیند.

زارعیان: آقای نخجوانی درست می گویند. ما به عنوان فروشنده کم فروشی یا بد رفتاری با مشتری را نمی پسندیم چون موضوع رقابتی است. در افکارسنجی هایی که ما انجام می دهیم، مشخص است که مردم گله از محدودیت 128 دارند و نه از کیفیت. بیشترین تقاضای مشتریان هم ارتقای این سرعت است و البته مردم به سطحی از دانایی رسیده اند که گاهی مشکلات واقعا به ما مربوط نیست و مشکل از جای دیگری ایجاد می شود.

چرا اینترنت در ایران آن طور که باید گسترش پیدا نکرده است؟

زارعیان: ما در فضای اینترنت دیر وارد شديم و هنوز هم عقب هستیم. تا همين دو سال قبل اجازه ورود مخابرات به حوزه اينترنت داده نمی شد. شرکت های خصوصی هم فقط جایی وارد شدند که سود بالايي داشت. اگر شرايط را با کشوری مثل کره جنوبي مقایسه کنیم که در سال 2005 حدود 13 میلیون پورت اینترنت ADSL داشت، می بینیم خیلی عقب مانده ایم. ما معتقدیم موانع تعرفه و واردات و امثال این اگر کم بشود می توانيم کارهای بهتری انجام دهيم.

با همین محدودیت ها شرکت های کوچک می گویند قانون را نقض کردید و بیش از سهم در بازار وارد شدید.

زارعیان: قانون همه جا را نگفته و ما هم نظرمان را به شورای رقابت منعکس کردیم که اگر بنا باشد فقط ده درصد سهم بازار را داشته باشیم، خوب برایمان اقتصادی نیست و اگر بخواهیم به این اکتفا کنیم که پس 60 درصد مردم ایران تا ابد نباید اینترنت داشته باشند، چون ما اجباری نداريم به عنوان یک شرکت خصوصی برویم جایی سرمایه  گذاری کنیم که سودآور نيست و این را دولت باید بپذیرد.

با این افزایش تعرفه چه تغییری در نرخ های اینترنت رخ می دهد؟

زارعیان: ما دوست نداریم افزایش زیاد باشد چون مشتری ناراضی است، اما حتما یک افزایش جزیی خواهیم داشت.

نخجوانی: ما هم ممکن است بین 15 تا 25 درصد افزایش قیمت داشته باشیم.

منبع: جام جم


مطالب پیشنهادی

آتش نشانی: دو مرحوم مقصرند! / بغض خانواده جانباختگان ترکید

نقشه هولناک زن خیانتکار برای قتل شوهرش +تصویر متهمان

فراخوان تهیه جهیزیه عروس محروم

عناوین روزنامه های ورزشی امروز شنبه 30 خرداد 1394

پربازدید های اخبار روز , عمومی

نظرات شما