خانه » اخبار روز » اجتماعی » خانه ای که سقف آن درد است +تصاویر

خانه ای که سقف آن درد است +تصاویر

ضلع شمالی کمربندی قرچک، در گوشه ای پرت که گذرتان هم نمی افتد، گاراژی متروکه است که زنی تنها با چهار فرزندش سال هاست که در یکی از مغازه های آن زندگی می کند و آرزویش داشتن سقفی است که شب ها سر راحت بر بالینش بگذارد.

مکانی متروک که صدای سگ ها آرامشت را از بین می برند و ترس در وجودت رخنه می کند. خانه ای که فرش شش متری و آینه کوچک و یک تلویزیون قدیمی مهمان آن است و آشپزخانه ای دارد که گازش با کپسول روشن می شود و هر چند روز یک بار باید این زن 38 ساله تا کجا برود برای پر کردن کپسول؛ یکه و تنها.

راه که می روی خاک بلند می شود از زمین و با خودت می گویی آخر اینجا مگر جای زندگی است.

البته زندگی این زن جوان از ابتدا اینگونه نبود. هرچند شوهرش اعتیاد داشت، ولی سقفی بالای سرش بود و راضی بود به نانی که همسرش از کارگری و کشاورزی به دست می آورد؛ اما زندگی اش پس از فوت همسرش به خاطر سرطان، سختی های زیادی به خود می بیند.

پس از آن دختر 22 ساله اش هم سرطان می گیرد و زن مجبور می شود پول رهن خانه را برای درمان دخترش هزینه کند و بی خانمان شوند. مدتی در چادری در پارک زندگی می کنند و به پیشنهاد یکی از دوستانش برای زندگی موقت به این مغازه می آیند؛ زندگی موقتی که حالا دو سال از آن می گذرد و کسی پیدا نشده که دردی از دل این زن که هر روز از 9 صبح تا چهار بعدازظهر در مترو دستفروشی می کند، بردارد.

پنج ماه از مراجعه اش به کمیته امداد می گذرد، ولی هنوز محض رضای خدا کسی حال این زن را نپرسیده و یا حتی برای تحقیقات هم نیامده اند. می گوید: “از 6 صبح که می روم محل کار تا بعدازظهر که برمی گردم، هر چند دقیقه یک بار به دخترم زنگ می زنم. آخه اینجا امنیت نداره؛ می ترسم کسی بیاید و بلایی سر بچه هایم بیاورد. اگر یک شب دیر کنم بچه هایم ار ترس مدام زنگ می زنند و رنگ از صورتشان می پرد.”

دو دختر دارد و دو پسر؛ دخترانش 19 ساله و 22 ساله هستند و پسرانش 15 و 11 ساله. پسرانش بعضی وقت ها برای مصالح فروشی ای در آن نزدیکی ها کار می کنند و هیچ کدام درس نمی خوانند و محروم از تحصیل اند. دختر دومش هم چند ماه قبل از فوت پدر، نامزد می کند و حالا این زن مانده است و جهزیه ای که تهیه اش با مشکلات زیادی مواجه است و می گوید هنوز نتوانسته حتی یک وسیله بخرد و دلش هم نمی آید که دست خالی دخترش را به خانه بخت بفرستد.

خانه ای که سقف آن درد است +تصاویر

خانه ای که سقف آن درد است +تصاویر

خانه ای که سقف آن درد است +تصاویر

خانه ای که سقف آن درد است +تصاویر

این زن جوان که اهل کرمانشاه است و در سن پایین ازدواج کرده، ادامه می دهد: “پدر و مادرم فوت کرده اند و دو برادر ناتنی دارم که هیچ کدام حتی حالی از من نمی پرسند. اصلاً نمی دانند که من کجا زندگی می کنم. تا وقتی شوهرم زنده بود، با همه چیز ساختم؛ حتی اعتیادش. صدایم درنیامد. وقتی هم که رفت، اینگونه گرفتار شدم؛ زندگی است دیگر، باید بسوزی و بسازی زندگی و بچه هایم هم باید مثل من بسوزند و بسازند.”

می گوید درآمدم در مترو روزی بیست هزار تومان است که بخشی از آن هر روز هزینه رفت و آمدم می شود. این روزها دخترش شیمی درمانی می شود و باید هرازچندگاهی به بیمارستان لاله بیاید و هزینه هایش هربار 500 هزار تومان است.

زن از شب هایی می گوید که ترس نمی گذارد تا صبح بخوابد: “شب ها از پشت در را قفل می زنم، ولی باز می ترسم که کسی بیاید و آسیبی به من و بچه ها برساند.” و در کنار همه این حرف ها مدام برای صاحب این گاراژ دعا می کند که حداقل سقفی برای او و بچه هایش درست کرده است، ولی باز می گوید: “بعضی وقت ها شرمنده شکم گرسنه بچه هایم می شوم.”

پادرد و کمردرد امانش را بریده، اما دیگر پولی برای هزینه های درمان خودش باقی نمی ماند. ناخوداگاه یاد طرح بیمه زنان خانه دار می افتم که دولتی ها در اجرایی کردنش دست دست می کند و مجلسی ها هم ترجیح می دهند به جای اولویت دادن به این موضوع، چشم هایشان را بر حقایق ببندند.

اینجا خیلی چیزها ندارد، ولی درد دارد؛ دردی که هر ناآشنایی زود با آن آشنا می شود. اینجا آرامش ندارد، ولی زخم دارد؛ زخم هایی که تا عمق وجود یک زن فرورفته و کمرش را خم کرده است. اینجا در منطقه ای در حاشیه تهران و در گاراژی که اطرافش پر از ماشین های اوراقی است و به زور آدمی زنده در آن می بینی، زنی می خواهد به فرزندانش زندگی ببخشد؛ ولی اینجا زندگی مفهوم دیگری دارد. اینجا زندگی یعنی ترس از آینده فرزندانی که الان باید به جای کار به کارنامه فکر می کردند؛ اینجا زندگی یعنی غم نان و زجرکشیدن زنی که نمی داند به بیماری دخترش فکر کند یا سقفی امن و یا پولی برای سیر کردن شکم فرزندانش.

این زن سرپرست خانواده دو ماه است که حتی یارانه اش هم قطع شده و پیگیری هایش تا به امروز نتیجه ای نداشته است و هنوز نمی داند دولت بر چه اساسی این کار را انجام داده است، شاید فراموش کرده که باید یارانه کسانی را قطع کند که میلیاردها تومان به بانک ها بدهکارند نه زن بی پناهی را که غصه هایش تمامی ندارند؛ از درد بی کسی و بی پولی.

غروب می شود و اشک های این زن روی پهنه صورتش پخش می شود. انتظار دارد مسئولی فکری به حالش کنند. می گوید: “وقتی بچه های یتیم ام هیچ چیز ندارند بخورند و در یک خرابه زندگی می کنم، چه می توانم بگویم. بیایند و وضعیت زندگی مرا ببیند.”

گردآوری: گروه خبری مجله اینترنتی پارسی وان

منبع: مهرخانه

بدنسازی و نتاسب اندام

همچنین ببینید

عوارض بوتاکس پیشانی

با عوارض بوتاکس پیشانی اشنا شوید

در بوتاکس یک سم ضعیف شده که توسط نوعی باکتری تولید می شود به عضله …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.